Hallo wij zijn de snelle Zondags ATBBikers

Gem. Leeftijd: +- 35 jaar  ][  Gem. Snelheid: + 21 km/u  ][  Gem. Afstand: 35~70 km 

Limburgsmooiste 2009
Geschreven door Arnoud   
woensdag, 17 juni 2009 08:12

Limburgs Mooiste 13 juni 2009

Mijn armen zijn verbrand, mijn benen zo slap als spaghetti, maar toch kijk ik terug op een geweldige ervaring. Alles zat mee en iedereen heeft genoten van Limburgs Mooiste!

’s Morgens om half 7 staat Mark voor de deur, het is tijd om naar Limburg te vertrekken. Snel nog even de laatste hap van mijn afbakbroodje wegwerken terwijl mijn fiets achter op de auto gezet wordt en we kunnen gaan. Lichte bewolking hangt er in de lucht, maar Paulus Pietsma heeft voor ons een prachtig fietsweertje besteld.

In de auto vertel ik Mark dat mijn voorbereiding op deze tocht niet geheel volgens de planning is. Ik ben een aantal weken uit de routine geweest vanwege een sterk aanhoudende voorhoofdholte ontsteking. De afgelopen 3 weken heb ik wel 2 keer per week gespind en af en toe naar mijn werk gefietst. Hopelijk is dit toch voldoende om de grootste afstand te fietsen die ik tot nu toe gedaan heb 110KM !!. ‘Gelukkig’ is Kees net een paar dagen ziek geweest, dus die kan ik vast wel bijhouden;).
Als we onderweg zijn naar Landgraaf stoppen we onderweg nog bij een tankstation om daar de andere ATBBikers te meten. Nadat we een bakkie gedaan hebben rijden we weer verder. Als we de snelweg af gaan bij Landgraaf staat het verkeer helemaal vast. Rond kwart over 9 staan we dan eindelijk op de parkeerplaats.

Limburgsmooiste 2009_8 Om kwart voor 9 heeft iedereen zijn startpapieren en beginnen we aan een lange tocht. Na 10 meter kunnen we alweer stoppen, we moeten nog even met zijn alle op de foto. Heel verstandig, want nu is de groep nog compleet.
Na ongeveer 10 minuten fietsen staan we in de eerste opstopping, gelukkig zou dit ook de laatste zijn voor de rest van de dag. Er staat ons meteen een leuk technisch stukje te wachten. Het zonnetje brand lekker en de wind houdt zich gedeisd. De temperatuur schiet dus lekker omhoog en dat zorgt ervoor dat we lekker bezweet elke klim voltooien. Vooral de laatste klim voor de eerste rustpost is erg pittig, dit zorgt er bij Kees zelf voor dat zijn hartslag abnormaal hoog komt. Achteraf blijkt dat zijn hartslagmeter onder zijn navel hangt en dus geen betrouwbare gegevens uitzendt.
Er is ruim voldoende te consumeren bij de eerste rustpost. Stroopwafels, gevulde koeken, sinaasappels, water… We babbelen nog even en vervolgen onze weg weer.

Het begint meteen in een lekker tempo. Af en toe rijden we op erg droge paden waardoor je even wat stof hapt. Maarja, daar mogen we niet over klagen, ik zeg altijd maar dat dat je darmen schoon schuurt.
Ik voel me nog steeds fit en probeer dan ook lekker op kop te rijden. Als ik achter me kijk zie ik een treintje van ATBbikers outfits, dat ziet er toch wel erg stoer uit!!
Alles lijkt dus mee te zitten, totdat ik het idee krijg dat alles wil erg veel op elkaar lijkt in Limburg. Ik rijdt op dat moment naast Mark en die is nog niet overtuigd dat we verkeerd gereden zijn. Nadat we een kilometer op herkenbaar terrein rijden beseffen we dat we vandaag waarschijnlijk meer gaan fietsen dan 110km. We wachten elkaar even op en staan dan met 7 man op de kaart te kijken. We komen tot de conclusie dat we een lus van zeker
5 km dubbel aan het fietsen zijn. Niet getreurd en gewoon weer doorfietsen, we hebben de hele dag de tijd.
 
We komen nog een rustpost tegen waar alleen water en peperkoek te krijgen is. Niet dat dat erg is, maar we hebben het idee dat dit geen officiële rustpost is. Dit vermoeden wordt bevestigd als we na ongeveer 10km weer een rustpost tegenkomen. Net op het moment dat we arriveren komt er een hele grote kar met flesjes Aquarius aanzetten. Blijkbaar hebben alle fietsers enorme dorst, want voordat deze op zijn plaats staat bespringen ze de kar als een stel hyena’s. Mark en ik kunnen er wel om lachen en kijken vervolgens wat er nog meer te scoren is. Binnen enkele minuten is ons 110km-groepje van 7 man weer compleet. We vullen onze magen weer met bananen, sultana’s, stroopwafels e.d. We komen niks te kort!

We vertrekken weer richting de volgende rustpost. Ik begin de vermoeidheid in mijn benen nu bij elke klim meer te voelen. Gelukkig ben ik niet de enige die daar last van heeft. Het blijkt wel dat iedereen zo zijn specialiteit heeft, want Franck en Mark uit Waspik schieten ons telkens voorbij in de klim en met afdalen kan ik ze pas weer inhalen. Helaas raken we Franck wel kwijt onderweg waardoor we nog maar met zijn zessen bij de laatste rustpost aankomen. Het is hier erg rustig, dat is dan weer het voordeel van de 110km route.

We hebben bijna 95km erop zitten, inclusief de extra lus. De laatste etappe is dus nog een flink stuk.
Dit laatste stuk van de tocht gaat grotendeels over de vaste route van Heerlen. Lekker vlot en technisch. Als we 115km op de teller hebben staan moeten we nog  heuvel van Snowworld beklimmen. We besluiten unaniem dat we hier niet meer aan beginnen. Bovendien heeft Peter hier nog een trauma van, omdat hij daar een rib gebroken heeft.

Fotos Menno Kees_13 Als we over de finish komen worden we opgewacht door Menno en zijn fotocamera! Heel erg leuk, maar 10 meter verderop wordt er ''gratis'' bier uitgedeeld. Een betere verwelkoming kan je niet hebben toch! We babbelen nog even na in het zonnetje met de overige ATBBikers en concluderen dat we een superdag hebben gehad! Volgend jaar dus weer!!

de
Fotos

Groetjes Arnoud

 

 

 
No images

Slider

Strava

Merken

Banner